Χαρτομάντιλα στα φανάρια 🚥
Ένας κύριος μοιράζει τρέχοντας χαρτομάντηλα στα παρμπρίζ των αυτοκινήτων μέσα στη ζέστη και το κρύο, πάνω τους είναι κολλημένο ένα χαρτάκι που γράφει:
"Η κόρη μου έχει λευχαιμία. Ζητώ τη βοήθειά και την ελπίδα σας. Δεν ζητιανεύω, πουλάω χαρτομάντηλα. Δώστε μου ότι έχετε ευχαρίστηση"
Τρελαθήκαμε! Κάπου το χάσαμε.. γίναμε όχλος που τρέχει σαν λυσσασμένες ύαινες με παροπιδες στην ερημιά της ευθείας.
Έχει μεγάλη ερημιά και μοναξιά η ευθεία. Κουβαλάει την κατάρα της απελπισίας.. Δεν γίνεται να ελπίζεις όταν ανοίγονται μπροστά σου τα πάντα, πρέπει να σε περιμένει η έκπληξη της στροφής που υπόσχεται γλυκά κάτι άγνωστο. Ειδάλλως τα γεγονότα και τα σκηνικά διαδέχονται το ένα το άλλο, ξεκινώντας το επόμενο να αχνοφαίνεται λίγο πριν τελειώσει το προηγούμενο.
Το ανελέητο αυτό ποδοβολιτο μάλιστα έκανε το έδαφος ίσιο, επίπεδο οπου κάποιος, με καλή όραση, λίγο ψηλότερος από τους υπόλοιπους, δίχως να τον εμποδίζει η καμπυλότητα, μπορεί να διακρίνει -με κάποια δυσκολία βέβαια- τα πιο μακρινά σημεία της διαδρομής. Από μακριά δείχνουν ξεκάθαρα, μα από κοντά δεν μοιάζουν με την ανάμνηση της εικόνας τους.
Ίσως γιατί ποτέ κανείς δεν θέλησε να τα δει όπως είναι.
Ένα απ' τα περίπου ορατά και οριακά ανυποσταστα μέρη.. είναι το τέλος, η λήξη της διαδρομής, εκεί που οι αρθρώσεις και οι δυνάμεις σου, σε εγκαταλείπουν χωρίς να το περιμένεις, διότι αυτή η ακατάπαυστη φιλοδοξία της πρωτιάς σου έχει θολώσει το μυαλό και δεν αντιλαμβάνεσαι ούτε νιώθεις πως κάποια στιγμή θα σωριαστείς κάτω και θα κυλήσεις σαν την πέτρα απ τον γκρεμό, άτσαλα και ακανόνιστα μέχρι οι πίσω από σένα να σε ποδοπατήσουν, χωρίς να μείνει ίχνος σου πουθενά. Σαν να μην έτρεξες ποτέ στην ευθεία που αγάπησες πιο πολύ από σένα.
Αυτό δυστυχώς συμβαίνει στους περισσότερους. Υπάρχουν όμως και κάποιοι τυχεροί στην ατυχία της ευθείας που βρέθηκαν. Δεν ξέρω τι είναι αυτό που επιλέγει σε ποιους θα συμβεί να στραμπουλιξουν το πόδι τους ή να χάσουν τις παροπιδες από τη δυνη της κούρσας, ώστε να κοιτάξουν γύρω τους, να λοξοδρομισουν και να βγουν από την πορεία της μάζας.
Δεν ξέρω, όλα έχουν τον σκοπό τους όμως πάντα υπάρχει ένα κόστος! Δεν μπορείς να πηδήξεις έτσι απλά από ένα τρένο που έχει πάρει η μηχανή φωτιά και πάει με σπασμένα φρένα, δίχως να πληγωθείς..
Ο τραυματισμός συνήθως στοιχίζει ακριβά, όχι απαραίτητα για κακό. Αν θες να ζήσεις, ζεις. Αλλάζεις ζωή, αλλάζεις ρυθμό, χαμηλώνεις ταχύτητες και μαζί με την δική σου αλλαγή αλλάζει και ο κόσμος γύρω σου. Εκεί ξεκινά να έχει σημασία το σήμερα, το τώρα, η στιγμή. Επουλώνεις σιγά - σιγά τις πληγές σου και αν είσαι στοιχειωδος σοφός ξεκινάς να πλάθεις από το μηδέν την ψυχή σου, μαθαίνοντας από τις εμπειρίες των άλλων πού βρίσκονται δίπλα σου.
Ο εκτροχιασμός τους, για σένα, αλλά και ο δικός σου αργότερα για τους άλλους που θα ξωκυλουν από την ευθεία σαν στραβομολυβιά σε σκίτσο, θα αποτελεί ένα μάθημα ζωής, μία ευκαιρία ανασυγκρότησης και επαναπρογραμματισμού της πυξίδας σου.
Κάπου έξω από την πορεία της ευθεία μας βρίσκεται λοιπόν η ζωή αυτού του ανθρώπου, που μοιράζει χαρτομάντιλα στα φανάρια θεραπεύοντας τις δικές του πληγές, πορευόμενος με διαφορετική ταχύτητα. Όμως κατά έναν περίεργο τρόπο όπως λέει και ο μύθος του Αισώπου για τον αγώνα ανάμεσα στο λαγό και τη χελώνα, όλοι αυτοί οι άνθρωποι, που έπαψαν τρέχουν με τον τρελό ρυθμό των άλλων, θα βρίσκονται, όσο και αν μοιάζει απίθανο, πρώτοι στον τέρμα της διαδρομής..
Λαχενει βλέπεις στους πιο δυνατούς να πρέπει να προετοιμάσουν το έδαφος..
- Διότι όπως και αν δείχνει από μακριά, πάντα τελειώνει με έναν κήπο -
Περιμένουν γενναία οι δυνατοί στον τελευταίο σταθμό τους υπόλοιπους.. όχι για να τους δικασουν αλλά για να φτιάξουν μαζί με τους μετανοημένους και τους καλοπροαίρετους, περβόλια ιδιαίτερα, πολύχρωμα, λαμπερά που θα μοσχοβολουν στον γλυκό ήλιο και το τρυφερό αεράκι της αιώνιας άνοιξης.
Και η μυρωδιά τους αυτή θα ταξιδεύει σε άλλους κόσμους, όμορφους, γλυκύτατους και ονειρεμένους. Δίχως ορισμένο τόπο και χρόνο αλλά και δίχως κόστος πλέον.
Γι εκείνους πάλι που δεν θέλησαν ακόμα και την ύστατη στιγμή να δουν τα πράγματα μέσα απ το πρίσμα της αγάπης και της αλήθειας, θα υπάρχει και για εκείνους θέση στον όμορφο αυτό κήπο, να γίνουν λουλούδια ακόμα πιο εκθαμβοτικα και λαμπερά!
Μα θα ριζώνουν πάντοτε μόνα, κάπου πιο πέρα απ τα περβόλια.